علوم محیطی
حلالی که در فرآیند استخراج استفاده می شود. داشتن توانایی حل انتخابی اجزای خاص در یک مخلوط مایع یا جامد الزامی است. در مورد استخراج مایع-مایع، حلال نیز باید نامحلول باشد یا فقط در محلول تحت درمان به مقدار کمی حل شود. استخراج یک روش فیزیکوشیمیایی رایج برای تصفیه فاضلاب است. هنگامی که یک استخراج کننده به فاضلاب وارد می شود، فرآیند اختلاط و انتقال جرم باعث می شود که املاح (آلاینده) در آب در استخراج کننده حل شود. سپس استخراج کننده بر اساس اختلاف چگالی از فاضلاب جدا می شود. فاضلاب تا حد معینی تصفیه میشود، در حالی که املاح (آلایندهها) از استخراجکننده بازیابی میشوند و به خود استخراجکننده اجازه میدهند تا دوباره تولید و دوباره استفاده شوند. به عنوان مثال می توان به بازیابی فنل از فاضلاب فنلی و لانولین از فاضلاب شستشوی پشم با استفاده از مواد استخراج کننده اشاره کرد. استخراج کننده های رایج عبارتند از بنزن، زایلن، قطران سبک، بوتیل استات، تری کرسیل فسفات و ایزوپروپیل اتر.
مهندسی عمران و ساخت و ساز
حلالی که برای دستیابی به جداسازی استخراجی استفاده می شود. ممکن است از یک جزء واحد یا مخلوطی از چندین جزء تشکیل شده باشد. الزامات استخراج کننده های مورد استفاده در تصفیه فاضلاب عبارتند از: ضریب تقسیم بالا برای ماده هدف برای به حداقل رساندن استفاده از استخراج کننده و به حداکثر رساندن راندمان. نامحلول بودن یا حلالیت کم در آب برای کاهش تلفات عصارهگیر. خواص فیزیکی و شیمیایی به طور قابل توجهی متفاوت از خواص آب-مانند تفاوت چگالی مشخص که امکان جداسازی بر اساس گرانش را فراهم میکند، یا تفاوت قابل توجهی در نقاط جوش بین حلال، آب و املاح برای تسهیل بازیابی حلال از طریق تقطیر یا تبخیر. سهولت بازیابی و بازسازی؛ پایداری شیمیایی خوب؛ و غیر سمی بودن، تضمین می کند که هر مقدار کمی از استخراج کننده از دست رفته، فاضلاب سمی جدیدی ایجاد نمی کند.
فرآیندهای مهندسی شیمی
به یک معرف شیمیایی اطلاق می شود که قادر به اتصال با ماده ای است که باید استخراج شود و در نتیجه باعث انتقال آن ماده به معرف می شود. به طور کلی، یک استخراج کننده باید دارای ظرفیت استخراج بالا (یعنی ضریب توزیع بالا) برای جزء هدف در مخلوط و انتخاب پذیری استخراج خوب (یعنی ضریب جداسازی بالا) باشد. علاوه بر این، باید در محلول استخراج شده نامحلول یا کم محلول باشد، دارای نقطه جوش و نقطه اشتعال بالا، پایداری حرارتی و شیمیایی بالا، دارای خورندگی و سمیت کم و ارزان و در دسترس باشد. عصارهگیرها ممکن است از یک حلال تک جزیی یا مخلوط حلال چند جزئی تشکیل شوند. مثالها عبارتند از استفاده از تترااتیلن گلیکول اتر، N{10}}متیل پیرولیدون، یا سولفولان برای استخراج آروماتیکها از کاتالیزور ریفرمیت یا بنزین ترکدار هیدروتصفیهشده. استفاده از دی (2{17}}اتیل هگزیل) اسید فسفریک (با نفت سفید به عنوان رقیق کننده و تروبوتیل فسفات به عنوان اصلاح کننده) برای استخراج اورانیوم از مایعات لیچ اسید سولفوریک سنگ اورانیوم. و استفاده از تری کلرواتیلن برای کافئین زدایی قهوه. بر اساس خواص آنها، استخراج کننده ها را می توان به: عصاره گیری های خنثی (به عنوان مثال، الکل ها، کتون ها، اترها، استرها، آلدئیدها و هیدروکربن ها) طبقه بندی کرد. استخراج کننده های اسیدی (مانند اسیدهای کربوکسیلیک و استرهای فسفات اسیدی). عصارهگیرهای کیلیت (که همچنین عصارهگیرهای اسیدی هستند که ترکیبات کلات را با یونهای هدف تشکیل میدهند و در عین حال یونهای هیدروژن را آزاد میکنند). و استخراجکنندههای مبتنی بر آمین (مانند آمینهای سوم و نمکهای آمونیوم چهارتایی). حلال مورد استفاده برای استخراج برگشتی به عنوان یک عامل سلب کننده شناخته می شود. آب خالص یا محلول های آبی اسیدها، بازها یا نمک ها معمولاً برای جدا کردن املاح از فاز آلی استفاده می شود.
