عملکرد یک استخراج کننده با ساختار آن تعیین می شود. برای عملکرد مؤثر، یک عصارهگیر آلی باید دو معیار را داشته باشد:
مولکول استخراج کننده باید دارای حداقل یک گروه عاملی باشد که قادر به اتصال با یون های فلزی برای تشکیل کمپلکس استخراج باشد. گروههای عاملی رایج شامل اتمهایی مانند O، N، P و S میشوند. این اتمها دارای الکترونهای جفت تک هستند و بهعنوان اهداکننده الکترون عمل میکنند-که به آنها اتمهای هماهنگکننده گفته میشود. اتم های اکسیژن بیشترین گروه های عاملی هستند که در استخراج کننده ها با آن مواجه می شوند.
مولکول استخراج کننده باید دارای یک زنجیره کربنی به اندازه کافی بلند یا یک حلقه بنزن باشد. این ویژگیهای ساختاری تضمین میکنند که هم عصارهگیر و هم کمپلکس استخراج حاصل به آسانی در فاز آلی محلول هستند در حالی که در فاز آبی به قدری محلول باقی میمانند. با این حال، زنجیره های کربنی بیش از حد طولانی می تواند ویسکوزیته استخراج کننده را افزایش دهد یا باعث جامد شدن آن شود و آن را برای استفاده نامناسب کند. به طور معمول، جرم مولکولی نسبی یک استخراج کننده در محدوده 350 تا 500 قرار می گیرد.
